Groepen verdelen...Een ramp!!

Zoals elk jaar is mijn team weer volop bezig met het speculeren over welke groep zij het komende schooljaar zullen krijgen. Dit proces levert sinds jaar en dag enorm veel stress, onderlinge competitie, machtsspelletjes en frustratie op.  De meeste frustratie zit echter wel bij mij.

 Het wordt met het jaar lastiger om de juiste persoon in de juiste groep te plaatsen. Want, als ik mijn personeelsleden mag geloven, dan bestaat die juiste persoon niet. In elk geval niet voor een aantal groepen. Zo heb ik collega’s, die alleen maar groep 3 willen. Vroeger kleuterjuf, uitgekeken op dat grut, niet in staat om in hogere groepen orde te houden en dus alleen maar bereid om groep 3  te nemen.  Ook heb ik een aantal collega’s, die absoluut alleen maar een middenbouwgroep willen. “Kleuters, dat is echt niks voor mij Burro!. Ik struikel alleen maar over dat grut.” “Groep 8 daar moet je mij niet voor zetten hoor Burro. Ik kan echt niet omgaan met die pubers. En die ouders van die klas, die hebben toch al de pest aan mij.”

 En zo hebben ze allemaal wel redenen om bepaalde groepen niet te willen nemen. En heel vaak probeer ik daar wel rekening mee te houden. Inderdaad heb ik momenteel veel te veel leerkrachten in dienst, die maar zeer beperkt inzetbaar zijn. Ze hebben bijna allemaal wel hun beperkingen en ik weet ook zeker, dat zij, als ik hen in de ‘verkeerde groep’ zet, binnen twee weken overspannen thuis zitten.

 En dat terwijl wij volgens de wetgever allemaal ‘breed inzetbaar’ zouden moeten zijn.

Op de PABO word je immers opgeleid  tot leraar basisonderwijs!  En niet tot kleuterjuf of groep 4 meester!

Het is te triest voor woorden, dat ik het komende schooljaar binnen de eigen leerkrachten geen leerkracht heb, die in staat is om fatsoenlijk les te geven aan groep 8.

En dus vraag ik al jaren aan mijn bestuur of zij alsjeblieft een actief mobiliteitsbeleid willen gaan voeren. Plaats die leerkrachten, die niet meer passen binnen een team, over naar scholen waar ze nodig zijn. Maar dat is, ook al jaren, te veel gevraagd.

 En dus blijft er voor een simpel schooldirecteurtje niets anders over dan mensen  maar te verplichten voor een bepaalde groep te gaan staan. En dat terwijl je weet, dat het mis zal gaan. Nou ja, nog meer overspannen leerkrachten. Maar in dit geval misschien gewoon wel een goede zaak.

 Een timmerman, die alle spijkers krom slaat komt ook niet aan de bak in de bouw. Toch?

 

"Ze willen me dumpen!"

Arianne werkt al zo’n 42 jaren in het onderwijs. De eerste 30 jaar op een school in een ander deel van de wijk en de laatste 12 jaar dus op mijn school. Nou ja, werken. Van die laatste 12 jaar heeft zij er eigenlijk maar 7 of 8 jaar gewerkt. De andere jaren was zij af en aan ziek thuis of aan het re-integreren.  Je kunt namelijk wel vaststellen, dat Arianne niet gezegend is met een gezond lichaam en ook absoluut niet met een gezonde dosis geluk in haar leven.

Vanaf haar 35e  jaar af, tobt zij met een uiteenlopend scala aan lichamelijk problemen. Slijtage op allerlei plaatsen, uitval van belangrijke organen, hartritmestoornissen. Je kunt het niet opnoemen of Arianne wordt er door getroffen.  Het moge duidelijk zijn, dat ik geen moment met haar zou willen ruilen.

Zij is ook momenteel weer zo ernstig gehandicapt, dat ik het totaal onverantwoord vind om haar een groep te geven. Zij loopt niet, maar strompelt met een stok. Zij verplaatst zich in de klas met een trippelstoel. Zij kan niet langer dan 5 minuten staan en kan ook niet op de bord schrijven. In de pauze moet zij nog beginnen met opstaan als haar leerlingen al op het plein spelen. Zij kan niets oprapen van de grond, kan haar eigen veters niet strikken en is niet in staat om een gewond kind, dat op de grond ligt adequate hulp te bieden. Los van dit alles heeft zij door het veelvuldige verzuim ook de recente ontwikkelingen in mijn school niet meegemaakt. Er loopt iemand door school, die je geen 63 jaar zou geven, maar eerder 80 of zoiets.

Dit heeft zij natuurlijk zelf ook wel door. Vandaar, dat zij een paar eisen heeft. Zij wil alleen les geven in groep 4, 5 of hooguit groep 6. Zij zegt ook zelf, dat zij bij kleuters niet vlot genoeg is en dat zij bij de hogere leerjaren veel problemen met de orde heeft.

En dit schetst wel zo’n beetje het probleem. Zij wil nog een jaar werken. Het pensioenfonds keert zulke belachelijk lage bedragen uit, dat het zelfs na 42 jaar werken niet mogelijk is om daar van te leven. En zij wil perse een eigen groep en zij wil iemand, die voor haar de moeilijke zaken overneemt. Dus gymles en bepaalde handvaardigheidslessen en ook de excursies, die zij moet gaan doen met haar groep, die komen op het bordje van …???

We hebben haar een mooi aanbod gedaan voor dat laatste schooljaar. Uit de wind gehouden, met kleine groepjes remedial teaching doen op een andere locatie van mijn school. Zelfde school, andere straat. Zij ziet het niet zitten.

En de Arboarts?  En de UWV? En de arbeidsdeskundigen?   Die zeggen allemaal andere dingen en zorgen er nu mede voor, dat Arianne een voor haar te moeilijke job krijgt en waarschijnlijk zwaar overspannen of met een burn-out haar carrière moet gaan beëindigen.

De laatste opmerking van Arianne, die zij uitte na het gesprek met ons als directie, blijft alsmaar door mijn hoofd gonzen. “ Jullie willen mij gewoon dumpen!

Maak een Gratis Website met JouwWeb