Het verboden Z-woord.

Ik heb vanaf deze week het woord ‘ziek’ bij mij op school verboden. Niemand mag het nog uitspreken. Niemand mag aan een ander vragen of hij of zij zich niet lekker voelt. Zodra er namelijk een collega aan een ander vraagt hoe het gaat, dan komen de klachten los. “Ik voel me al een poos niet lekker! Ik lig hele nachten wakker. Ik moet steeds maar overgeven en kom bijna niet van de wc af. Ik moet zo hoesten en mijn neus loopt aan een stuk door, ik heb griep!”

Er is er niet eentje, die roept, dat hij zich kiplekker voelt. En mijn vrees wordt dan ook veelvuldig bewaarheid. De één na de ander meldt zich ziek. Vorige week waren er 4 collega’s in de lappenmand en deze week weer drie. Ik blijf aan het regelen. En geloof maar niet , dat er veel vervangers beschikbaar zijn. Volgens mij ligt half onderwijsgevend Nederland ‘aan het infuus’.

Toch heb ik nog steeds geen groep naar huis hoeven sturen. Mijn collega’s staan voortdurend klaar om voor elkaar ‘in te vallen ‘. Afspraken worden afgezegd, de tandarts mag even wachten. Ze nemen groepen over, waar ze normaal alleen in hun nachtmerries voor zouden staan en het lukt. De trein blijft op de rails. Wat een toppers werken er toch bij mij op school.

Ik heb ze vandaag maar weer eens op gebak getrakteerd. Cheers!!
(16-2-2010)

Parttimers zijn de pest voor het onderwijs!

(Houd je van generaliseren? Generaliseer dan mee!)

Ik heb eens wat onderzoek gedaan naar het ziekteverzuim van mijn collega's Een onderzoek onder zo'n 40 personeelsleden levert als resultaat een verrassende conclusie op. De parttimers melden zich naar verhouding drie keer vaker ziek dan de fulltimers.
Dit is wel gemeten over een periode van 4 schooljaren. Los van het zakelijke gegeven blijf ik met een paar prangende vragen zitten. Melden parttimers zich gemakkelijker ziek? En zo ja, heeft dit met betrokkenheid te maken of zijn parttimers van nature minder sterk in fysiek opzicht? Of is het zo, dat het verzamelen van de gegevens van slechts 40 personen absoluut geen validiteit garandeert?

Ik voel me een beetje grieperig

© Burro Holanda 2007(8-1-2010)

Grof schandaal!

Boris is zwaar overspannen. De ene na de andere persoonlijke ramp heeft hem over de rand van de afgrond doen storten. Medicatie, gesprekken met arbo-artsen, psychologen en andere hulpverleners hebben al twee weken aaneen niets opgeleverd. Hij wil niet, hij kan niet. En zijn groep . Dat is mijn probleem. Ik heb gelukkig een paar collega’s bereid gevonden om een poos voor hem ‘in te vallen’ . Gelukkig is de rust terug in de groep.


Alleen…. Nu gaat de beerput open. Boris blijkt vanaf de zomervakantie niets te hebben uitgevoerd. Hij is wel aanwezig geweest, maar heeft de leerlingen alleen maar zoet gehouden. Les geven was er niet bij. Hij heeft mijn vertrouwen op grandioze manier misbruikt. Nooit problemen met Boris gehad. Dus dan denk je, dat hij genoeg verantwoordelijkheidsbesef heeft om zijn klas niet de dupe te laten worden. Niets blijkt minder waar. Het was allemaal toneel. Geen correctie gedaan. Lessen overgeslagen. Materialen zoek of onvolledig. Geen huiswerk gecontroleerd. Geen toetsen afgenomen. Dus zijn er geen cijfers. Het rapport moet over twee weken klaar zijn. De collega’s schelden Boris zachtjes verrot. Ik scheld zachtjes mee. Ik wil wel hardop schelden, maar houd me in. Hij is immers ziek. We werken ons drie slagen in de rondte om voldoende , goed onderbouwde gegevens op tafel te krijgen. Eén van de collega’s heeft erg veel moeite met deze onverwachte extra werkdruk. Ik heb haar al een paar keer in tranen aan mijn bureau gehad. “Kom op , meid! Je staat er echt niet alleen voor. Het hele team helpt mee. Het komt goed. Heus!” Mijn woorden lijken niet door te dringen.

En Boris? Boris is ziek. Hij wil voorlopig nog niet werken. Tja , dat begrijp ik!
(08-11-2008

Niet interessant!

Je leest het nergens in de kranten en het komt ook niet op de televisie. Maar toch ben ik dagelijks minstens een uur kwijt aan het zoeken naar invallers en het registreren van de zieke collega’s en leerlingen.


Er waart een of ander rotvirus door mijn school en zoals ik van ons bestuurskantoor mocht vernemen ook door de andere scholen van ons bestuur. Een virus, dat griepachtige verschijnselen veroorzaakt, zoals keelpijn, spierpijn, koorts, algehele slapte en als je dan na een dag of vier weer wat op de been komt, dan nog een aanhoudende hoest, waar je zeker nog een week of vier last van hebt.

Bij kinderen veroorzaakt dit virus ook nog eens extra hoge koorts en hevig moeten overgeven. Kortom er is iets aan de hand op gezondheidsgebied en de media hebben het niet door! Of ze vinden het niet interessant genoeg. De onkostenvergoeding van de Jumbo-artiesten spreekt blijkbaar meer mensen aan.

Van de zestien personeelsleden op één van mijn scholen zijn er nu 5 ziek. En doordat er overal zieke leerkrachten zijn, is er bijna geen invaller meer te vinden. Met passen en meten, verdelen van groepen en een beroep doen op hoog bejaarde ex-collega’s kan ik het schip nog enigszins op koers houden. Maar het valt niet mee. Ik heb morgen mijn vrije dag, maar ik vrees met grote vreze, dat als morgenochtend de telefoon weer gaat, ik mijn vrije dag mag inleveren.

Mijn christelijke buurcollega keek tot voor een week meewarig naar mijn inspanningen, maar het lachen is hem inmiddels vergaan. Het is dus blijkbaar niet een uitsluitend “openbaar” virus.

Net goed! Je zou er anders haast gelovig door worden.

09-12-2014

Varkensgriep op school!

Om zeven uur ’s ochtends gaat de telefoon. Ik kijk wanhopig naar mijn vrouw en neem de telefoon op. Uit ervaring weet ik, dat als er om deze tijd gebeld wordt het een collega is, die zich ziek meldt. Vervelend voor die collega en net zo vervelend voor mij, want dan begint de meestal zinloze zoektocht naar een invaller.


Collega Debbie meldt zich.”Sorry Burro, dat ik zo vroeg bel, maar ik heb jouw advies nodig. Ik heb een beetje keelpijn. Normaal zou ik gewoon komen werken, maar nu met die Mexicaanse griep weet ik niet meer wat ik moet doen. In het protocol , dat we van het bestuur kregen staat, dat je als je denkt, dat je symptomen van die griep hebt, je niet mag komen werken. En ik wil natuurlijk niet op mijn kop krijgen als straks mijn halve klas opeens de griep heeft gekregen door mij! Bovendien weet ik, dat er geen invallers zijn. Dus wat moet ik nu?”

Ik begrijp haar dilemma. Het staat inderdaad klip en klaar in het protocol. Als je twijfelt moet je niet gaan werken. Ik zeg haar, dat ik gewoon zoals altijd van mening ben, dat je naar je lijf moet luisteren. “Als je voelt, dat je niet kunt werken dan moet je thuis blijven, Debbie. En anders mag je het van mij gewoon proberen. Al s jij die kinderen niet besmet, dan doet een ander het wel. Ik neem de verantwoording wel op me. “ Hoorbaar opgelucht hangt Debbie op met de woorden: “OK, ik ga me aankleden ik zie je straks op school!” .

Dit was nummer één. Ik zit in spanning te wachten op het volgende telefoontje. Ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ik echt klassen naar huis moet sturen.
12-9-2009

De juf "heeft het even gehad"!

Ik heb deze week een half uur zitten praten met een van mijn personeelsleden. Een in mijn ogen jonge vrouw van zo’n 35 jaar. Twee lieve kinderen en een man , die veel in het buitenland zit. Zij werkt één dag in de week. Ze is al een paar weken wat verkouden en loopt op haar werkdag hoestend en snotterend door de school.


Ik heb al een paar maal gezegd, dat ze toch eens naar de dokter zou moeten gaan, maar daar heeft ze eigenlijk geen tijd voor. Zij kwam huilend bij me en vroeg of ik even tijd had. Het begon met een verhaal over het oefenen voor een dansoptreden van haar groep 8. Dat liep voor geen meter, vond zij. De kinderen luisterden niet , waren druk , pikten de stapjes niet op. Kortom een puinhoop. Verder vertelde ze over de instelling van een vakleerkracht. Die wilde haar toch zo goedbedoelde adviezen niet opvolgen. Die vakleerkracht was toch zo onvolwassen. Daar kon ze niet mee samenwerken.
Daarnaast zag ze ervan komen, dat ze het aardrijkskunde boek nooit op tijd uit zou krijgen en ook met rekenen liepen ze klem. En haar zoontje was ziek en moest dus door haar moeder worden opgevangen. En haar moeder miste zo haar sportlessen. En ze had toch zulke schuldgevoelens, dat ze niet thuis kon zijn voor haar zoontje en ze had ook zelf zo’n hoofdpijn en dus al drie paracetamolletjes geslikt deze ochtend en ze was ook misselijk en ze kreeg vast de griep en …
Toen ik haar vertelde, dat het dansen niet perse was om te winnen, maar dat het meedoen eigenlijk voldoende was en dat ik wel even zou nagaan bij de vakleerkracht waar de schoen nu eigenlijk wrong, zag je haar even tot rust komen.
Mijn vraag of ze nu al een keer bij de huisarts was geweest verpestte alles weer. Daar was toch geen tijd voor. Haar man zat in Hongkong, haar dochter moest ze straks naar de tennis brengen en vanavond naar turnen. Ze had twee avonden een dinerafspraak en ze moest ook zelf nog naar tennisles en fitness . En wat dacht ik van het huishouden en het zorgen voor haar zieke zoontje? Ze moest op haar vrije dag naar de gezamenlijke teamdag en ze had met mij binnenkort een POP gesprek.
En ze moest na het weekend ook al weer voor de klas. Dus….
16-02-08